نجوم ، علمی به بزرگی جهان tag:http://salenoori.mihanblog.com 2019-08-19T06:13:49+01:00 mihanblog.com بازخوانی تصادف کهکشان راه‌شیری 2019-07-02T07:27:32+01:00 2019-07-02T07:27:32+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/901 گیتی بر اساس مطالعه‌ی جدیدی که در موسسه‌ی روچستر انجام شده است، کهکشان «آنتلیا۲ » صدها میلیون سال پیش با کهکشان راه‌شیری برخورد کرده و به این ترتیب موج‌های مشاهده شده در دیسک گازی اطراف آنتلیا۲ ایجاد شده است. کهکشان آنتلیا۲ در سال ۲۰۱۸ از روی داده‌های ارسال شده طی ماموریت گایا از سوی آژانس فضایی اروپا کشف شد. این کهکشان کوتوله در صورت فلکی تلمبه، در فاصله‌ی ۱۳۰،۰۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد. اندازه‌ی این کهکشان یک‌سوم کهکشان راه‌‌شیری است. مکان کنونی کهکشان آنتلیا۲ تقریباً با مکان کهک
بر اساس مطالعه‌ی جدیدی که در موسسه‌ی روچستر انجام شده است، کهکشان «آنتلیا۲ » صدها میلیون سال پیش با کهکشان راه‌شیری برخورد کرده و به این ترتیب موج‌های مشاهده شده در دیسک گازی اطراف آنتلیا۲ ایجاد شده است. کهکشان آنتلیا۲ در سال ۲۰۱۸ از روی داده‌های ارسال شده طی ماموریت گایا از سوی آژانس فضایی اروپا کشف شد. این کهکشان کوتوله در صورت فلکی تلمبه، در فاصله‌ی ۱۳۰،۰۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد. اندازه‌ی این کهکشان یک‌سوم کهکشان راه‌‌شیری است. 

مکان کنونی کهکشان آنتلیا۲ تقریباً با مکان کهکشان کوتوله‌ی مملو از ماده‌ی تاریک که ستاره‌شناسان در سال ۲۰۰۹ ز طریق آنالیزهای دینامیک آن‌را پیش‌بینی کرده بودند، مطابقت دارد. دانشمندان با استفاده از داده‌های گایا، دریافتند که احتمالاً آنتلیا۲ با کهکشان راه‌شیری برخورد داشته و موج‌های مشاهده شده در دیسک گازی اطراف آن‌را ایجاد کرده است.

«سوکانیا چاکرابارتی» از موسسه‌ی روچستر، می‌گوید: «این کشف می‌تواند منجر به توسعه‌ی روش‌هایی برای شکار کهکشان‌های تاریک شود و در نهایت به حل مساله‌ی قدیمی ماهیت ماده‌ی تاریک کمک کند. ما نمی‌دانیم که ماهیت ذرات ماده‌ی تاریک چیست و اگر فکر کنیم که می‌دانیم چقدر ماده‌ی تاریک وجود دارد، باز هم تغییرات چگالی آن ناشناخته باقی می‌ماند. اگر آنتلیا۲ همان کهکشان کوتوله‌ی پیش‌بینی شده باشد، می‌دانیم که مدارات آن چگونه باید باشد. می‌دانیم که این کهکشان باید به دیسک کهکشانی نزدیک باشد. بنابراین نه تنها می‌توانیم جرم آن‌را محاسبه کنیم، بلکه چگالی آن نیز در دسترس خواهد بود. در نتیجه شاید بتوان گفت که کهکشان آنتلیا۲ یک آزمایشگاه منحصربه‌فرد برای مطالعه‌ی ماهیت ماده‌ی تاریک است.»

دکتر چاکرابارتی و همکارانش به دنبال دلایل دیگری برای به‌وجود آمدن امواج در گازهای اطراف کهکشان راه‌شیری هستند. بسیاری از سناریوهای دیگر در این زمینه از رده خارج شده‌اند. همه‌ی شواهد اشاره به کهکشان آنتلیا۲ دارند. دکتر چاکرابارتی می‌گوید: «داده‌های بعدی گایا می‌تواند در این مورد کمک‌کننده باشد. ما پیش‌بینی‌هایی درباره‌ی حرکت ستاره‌ها در کهکشان آنتلیا۲ در داده‌های آینده داریم و منتظریم ببینیم به حقیقت می‌پیوندد یا خیر؟»

--------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : hupaa

]]>
آیا سیاره‌ی نهم منظومه‌ی شمسی کشف شده است؟ 2019-02-03T18:42:57+01:00 2019-02-03T18:42:57+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/899 گیتی  ستاره‌شناسان جرمی در محدوده‌ی منظومه‌ی شمسی را کشف کرده‌اند که فاصله‌اش با خورشید، بیش از 100 برابر فاصله‌ی زمین تا خورشید است. محققانی که بر روی این جرم تازه کشف‌شده مطالعه کرده‌اند، فاصله‌ی دقیق آن‌را تا خورشید حدود 120 واحد نجومی برآورد کرده‌اند. مهم است بدانید که یک واحد نجومی برابر با متوسط فاصله‌ی زمین تا خورشید است.برای مقایسه‌ای بهتر، فاصله‌ی سیاره‌ی کوتوله‌ی پولوتو با خورشید حدود 34 واحد نجومی است و سیاره‌ی کوتوله‌ی اریس نیز 96 واحد نجومی با خورشید فاصله دارد. محققان، نام مو
 
ستاره‌شناسان جرمی در محدوده‌ی منظومه‌ی شمسی را کشف کرده‌اند که فاصله‌اش با خورشید، بیش از 100 برابر فاصله‌ی زمین تا خورشید است. محققانی که بر روی این جرم تازه کشف‌شده مطالعه کرده‌اند، فاصله‌ی دقیق آن‌را تا خورشید حدود 120 واحد نجومی برآورد کرده‌اند. مهم است بدانید که یک واحد نجومی برابر با متوسط فاصله‌ی زمین تا خورشید است.

برای مقایسه‌ای بهتر، فاصله‌ی سیاره‌ی کوتوله‌ی پولوتو با خورشید حدود 34 واحد نجومی است و سیاره‌ی کوتوله‌ی اریس نیز 96 واحد نجومی با خورشید فاصله دارد. محققان، نام موقت این جرم تازه کشف‌شده را «VG1801 2018» گذاشته‌اند که به آرامی در مدار خود به‌دور خورشید در حال گردش است. دانشمندان برآورد کرده‌اند، این جرم که احتمالاً سیاره‌ی نهم منظومه‌ی شمسی خواهد بود، هر 1000 سال یک بار مدار خود به‌دور خورشید را کامل می‌کند.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : مجله علمی ایلیاد

]]>
طول شبانه‌روز در زحل چقدر است؟ 2019-01-29T17:26:31+01:00 2019-01-29T17:26:31+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/898 گیتی محققین با استفاده از داده‌های تازه تحلیل شده‌ی فضاپیمای کاسینی ناسا، باور دارند که پاسخ دقیق یکی از پرسش‌هایی که برای مدت‌ها در منظومه‌ی شمسی به صورت راز باقی مانده بود را دریافته‌اند؛ اینکه طول یک شبانه‌روز بر روی سیاره‌ی زحل چقدر است؟ 10 ساعت و 33 دقیقه و 38 ثانیه است.این موضوع برای دهه‌های متمادی دانشمندان علم نجوم را گیج کرده بود، زیرا این سیاره‌ی عظیم گازی دارای سطح جامد نیست که بتوان دوران آن‌را ردگیری کرد و همچنین یک میدان مغناطیسی غیرمعمولی دارد که سرعت دوران سیاره را م













محققین با استفاده از داده‌های تازه تحلیل شده‌ی فضاپیمای کاسینی ناسا، باور دارند که پاسخ دقیق یکی از پرسش‌هایی که برای مدت‌ها در منظومه‌ی شمسی به صورت راز باقی مانده بود را دریافته‌اند؛ اینکه طول یک شبانه‌روز بر روی سیاره‌ی زحل چقدر است؟ 10 ساعت و 33 دقیقه و 38 ثانیه است.

این موضوع برای دهه‌های متمادی دانشمندان علم نجوم را گیج کرده بود، زیرا این سیاره‌ی عظیم گازی دارای سطح جامد نیست که بتوان دوران آن‌را ردگیری کرد و همچنین یک میدان مغناطیسی غیرمعمولی دارد که سرعت دوران سیاره را مخفی می‌کند.

دانشمندان فهمیدند که پاسخ سوال خود را می‌توانند درون حلقه‌های زحل جستجو کنند. ابزارآلات فضاپیمای کاسینی که در حین دوران در مدار زحل است، در مورد جزئیات حلقه‌های یخی و سنگی زحل داده‌های زیادی به‌دست آوردند. «کریستوفر مانکوویچ» به‌عنوان دانشجوی نجوم دانشگاه سانتاکروز کالیفرنیا، از این داده‌ها به منظور مطالعه‌ی الگوهای موج در حلقه‌ها استفاده کرد.

کار وی مشخص کرد که حلقه‌های زحل به لرزش‌های سیاره، واکنش نشان می‌دهند و در واقع می‌توان آن‌را به عنوان لرزه‌نگار برای اندازه‌گیری حرکت‌های ناشی از زمین‌لرزه‌های زحل در نظر گرفت. فرکانس لرزش‌های درون زحل به نحوی است که باعث بروز لرزه‌هایی در میدان گرانشی سیاره نیز می‌شود. در ادامه، حلقه‌ها نیز این لرزش‌های رخ داده در میدان گرانشی را تشخیص می‌دهند.

مانکوویچ می‌گوید: «ذرات موجود در حلقه‌ها نمی‌توانند کمک‌کننده باشند، ولی این نوسانات رخ داده در میدان گرانشی را حس می‌کنند. در مکان‌های خاصی از حلقه‌ها این نوسانات در زمان مناسب، ذرات را در مدار خود گیر انداخته و به مرور برای آن‌ها تولید انرژی می‌شود و سپس این انرژی به شکل موج‌های مرئی دیده می‌شوند.»

تحقیقات انجام شده توسط مانکوویچ، در مجله‌ی Astrophysical Journal به چاپ رسیده است. وی در این مقاله شرح داده که چگونه مدلی برای ساختار درونی زحل طراحی کرده است که می‌تواند با موج‌های موجود در حلقه‌ها سازگار باشد. این کار به وی اجازه داده است تا حرکت‌های درونی سیاره را ردگیری کرده و دوران آن‌را محاسبه کند.

سرعت دوران به‌دست آمده که هر دوران برابر با 10 ساعت و 33 دقیقه و 38 ثانیه است، چندین ثانیه سریع‌تر از تخمین‌های قبلی در سال 1981 میلادی است. تخمین قبلی بر اساس سیگنال‌های رادیویی رسیده از فضاپیمای ویجر ناسا به‌دست آمده بود. آنالیز داده‌های ویجر طول روز زحل را 10 ساعت و 39 دقیقه و 23 ثانیه پیش‌بینی می‌کرد و بر اساس اطلاعات میدان مغناطیسی آن بود. فضاپیمای کاسینی از داده‌های میدان مغناطیسی استفاده کرد و طول روز را از 10ساعت و 36 دقیقه تا 10 ساعت و 48 دقیقه پیش‌بینی کرد.

دانشمندان معمولاً با تکیه بر میدان‌های مغناطیسی، نرخ دوران سیاره‌ها را به‌دست می‌آورند. محور مغناطیسی سیاره‌ی مشتری نیز مانند زمین همراستا با محور چرخش آن نیست. دانشمندان با اطلاع از این موضوع و اندازه‌گیری سیگنال‌های متناوب امواج رادیویی منتشر شده از طرف آن، نرخ دوران مشتری را محاسبه می‌کنند. به هر حال باید گفت که زحل چنین وضعیتی ندارد. میدان مغناطیسی منحصربه‌فرد آن کاملاً با محور دوران آن همراستا است.

همین موضوع دلیلی است بر این که یافته‌های حاصل از حلقه‌های زحل برای به‌دست آوردن طول روز در سیاره بسیار مهم هستند. دانشمندان سربلند از این موضوع هستند که بهترین پاسخ را به چنین سوال بنیادی در مورد سیاره‌ی زحل پیدا کرده‌اند. «لیندا اسپیلکر» به‌عنوان متخصص پروژه‌ی کاسینی می‌گوید: «محققین از موج‌های موجود در حلقه‌ها برای پی بردن به درون سیاره استفاده کردند و به مشخصات پایه‌ای سیاره پی بردند. این نتایج کاملاً قابل اتکا هستند. پاسخ‌ها همگی در حلقه‌های سیاره نهفته هستند.»

این ایده که می‌توان از حلقه‌های زحل برای مطالعه‌ی سیاره‌شناسی زحل استفاده کرد، برای اولین بار در سال 1982 و قبل از زمانی که رصدهای دقیق امکان‌پذیر بود، پیشنهاد شد. «مارک مارلی» دیگر نویسنده‌ی مقاله و متخصص مرکز تحقیقات ایمز ناسا در کالیفرنیا، این ایده را در سال 1990 به عنوان تز دکترای خود بسط داد. وی در کنار نشان دادن نحوه‌ی انجام محاسبات، مکان‌های منحصربه‌فرد در حلقه‌های زحل را نیز پیش‌بینی کرد. وی همان سال‌ها ادعا می‌کرد که ماموریت کاسینی که آن موقع در حال برنامه‌ریزی بود، می‌تواند رصدهای لازم برای اثبات ایده‌ی مطرح شده را انجام دهد.  

«جاناتان فورتنی» پروفسور ستاره‌شناسی در دانشگاه سانتاکروز و عضو گروه کاسینی، می‌گوید: «دو دهه بعد در سال‌های پایانی ماموریت کاسینی، دانشمندان داده‌های ماموریت را آنالیز کرده و مشخصه‌های حلقه‌های زحل در نقاط پیش‌بینی شده، توسط مارک را پیدا کردند. مطالعه‌ی حاضر با هدف افزایش این نوع رصدها انجام شده است.»

ماموریت کاسینی در سپتامبر سال 2017 وقتی که سوخت آن کاهش پیدا کرد، به پایان رسید و فضاپیمای کاسینی برای اجتناب از برخورد با قمر‌های زحل توسط گروه مدیریت ماموریت در جو زحل سقوط کرد. ماموریت کاسینی یک پروژه‌ی همکاری بین ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیا بوده است. آزمایشگاه پیشرانه‌ی جت متعلق به ناسا، وظیفه‌ی مدیریت این ماموریت را بر عهده داشته است. ابزار نصب شده بر روی مدارگرد توسط آزمایشگاه پیشرانه‌ی جت، آژانس فضایی ایتالیا و با همکاری گروهی از متخصصین آمریکایی و کشورهای اروپایی ساخته شده بود.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : مجله علمی ایلیاد

]]>
اجرامی که راز لحظات اولیه‌ی مرگ ستارگان‌ را فاش می‌کنند! 2019-01-29T17:02:17+01:00 2019-01-29T17:02:17+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/897 گیتی گروهی بین‌المللی از دانشمندان شامل ستاره‌شناسانی از دانشگاه لیکستر، بث و وارویک شواهدی یافتند که وجود پدیده‌ی «پیله‌ی داغ» را به اثبات می‌کند. بر اساس تئوری پیله‌ی داغ، مقداری ماده به صورت پیچیده شده درون یک جت نسبی، از ستاره‌ی در حال مرگ به بیرون پرتاب می‌شود. نتایج این یافته‌ها در مجله‌ی Nature به چاپ رسیده است.جت نسبی یک پدیده‌ی فوق‌العاده قدرتمند است و جت پلاسمایی را شامل می‌شود که با سرعتی نزدیک به سرعت نور از سیاه‌چاله‌ها به بیرون پرتاب می‌شود و می‌توا













گروهی بین‌المللی از دانشمندان شامل ستاره‌شناسانی از دانشگاه لیکستر، بث و وارویک شواهدی یافتند که وجود پدیده‌ی «پیله‌ی داغ» را به اثبات می‌کند. بر اساس تئوری پیله‌ی داغ، مقداری ماده به صورت پیچیده شده درون یک جت نسبی، از ستاره‌ی در حال مرگ به بیرون پرتاب می‌شود. نتایج این یافته‌ها در مجله‌ی Nature به چاپ رسیده است.

جت نسبی یک پدیده‌ی فوق‌العاده قدرتمند است و جت پلاسمایی را شامل می‌شود که با سرعتی نزدیک به سرعت نور از سیاه‌چاله‌ها به بیرون پرتاب می‌شود و می‌تواند مسیری به اندازه‌ی میلیون‌ها سال نوری را طی کند. رصدهای انجام شده از ابرنواختر SN2017iuk نشان داده است که این ابرنواختر با سرعتی برابر یک‌سوم سرعت نور در حال منبسط شدن است. این سریع‌ترین انبساط کشف شده‌ی ابرنواخترها است. پایش جریان‌های خروجی طی چندین هفته‌ی متوالی، نشان‌دهنده‌ی تفاوت آشکار بین ترکیبات شیمیایی اولیه و ترکیبات شیمیایی جریان‌های خروجی در دیگر زمان‌ها است.

این‌ها همه نشان دهنده‌ی وجود پیله‌های داغ هستند و کمبود دانش ما درباره‌ی چگونگی فعل و انفعال بین مواد خارج شده از یک ستاره با پوشش ستاره‌ای حول آن‌را، کامل کرده و رابطه‌ی بالقوه‌ای بین دو نوع کاملاً مجزای ابرنواخترها ایجاد می‌کند. ابرنواختر در واقع نشان دهنده‌ی مراحل نهایی مرگ یک ستاره‌ی بزرگ است. در این مرحله، هسته‌ی ستاره شکافته شده و لایه‌های بیرونی آن به سرعت به اطراف پراکنده می‌شوند. SN2017iuk به دسته‌ای از ابرنواختر‌های بزرگ تعلق دارد که در برخی موارد آن‌ها را «فرانواختر» نیز می‌نامند. از آنجا که در برخی موارد این ابرنواخترها به همراه خود انفجار اشعه‌ی گاما دارند، «GRB-SNe» نیز نامیده می‌شوند.

در زمان مرگ یک ستاره، پرتوی باریکی از مواد می‌تواند از قطب‌های ستاره خارج شود که در ابتدا با پرتوی گاما به شدت می‌درخشد و سپس در همه‌ی طیف الکترومغناطیسی می‌درخشد. این پدیده به نام GRB شناخته می‌شود. تا کنون، ستاره‌شناسان از مطالعه‌ی لحظات اولیه‌ی توسعه‌ی ابرنواخترهای اینچنینی ناتوان بودند، ولی با وجود ابرنواختر SN2017iuk در فاصله‌ی ۵۰۰ میلیون سال نوری از زمین، می‌توان این لحظات را تشخیص داده و مطالعات خود را روی آن انجام دهند.

دکتر «رانا استارلینگ» از بخش فیزیک و نجوم دانشگاه لیکستر، می‌گوید: «این رخداد در واقع چیزی است که ارزش پیگیری را دارد، زیرا در یک کهکشان مارپیچی که در مقیاس کهکشانی در فاصله‌ی نزدیکی از ما قرار دارد، رخ می‌دهد. وقتی که اولین مجموعه‌ی داده‌ها به‌دست آمدند، مشخص شد که مولفه‌ی نوری غیرمعمولی نیز وجود دارد که رنگ آن آبی است و باعث شد بررسی‌های بیشتری برای پیدا کردن منشاء آن با استفاده از پیدا کردن نحوه‌ی تکامل آن و همچنین طیف‌سنجی جزئی انجام شود. انفجار اشعه‌ی گاما به خودی خود ضعیف است و باعث می‌شود ما بتوانیم دیگر فرآیندهای اطراف جت تشکیل شده را مشاهده کنیم. ایده‌ی تشکیل پیله‌ای از گازهای گرم شده که توسط جت‌های اینشتین در هنگام خارج شدن از ستاره‌ها ایجاد می‌شوند، در موارد دیگر نیز پیشنهاد شده است، ولی در اینجا شواهدی که برای اثبات وجود این پدیده نیاز بود را به‌دست آوردیم.»

از رصدهای انجام شده توسط رصدخانه‌های روی زمین و ایستگاه‌های فضایی در طول‌موج‌های مختلف برای پایش ابرنواختر در ۳۰ روز گذشته، استفاده شده است. این پدیده برای اولین بار توسط رصدخانه‌ی نیل گارل سویفت مشاهده شد. سویفت در واقع یکی از ماموریت‌های ناسا بوده که در آن دانشگاه لیکستر یکی از سه همکار ماموریت محسوب شده و میزبان این ماموریت در مرکز داده‌ی بریتانیا است.

داده‌های به‌دست آمده از رصدخانه‌ی GOTO به ردیابی نور ابرنواختر کمک کرده است. طیف‌سنجی انجام شده توسط گروهی از محققین به سرپرستی پروفسور «نیال تنویر» از دانشگاه لیکستر نیز به این پروژه کرده است. این گروه محققین از تلسکوپ‌های ۸ میلی‌متری که در رصدخانه‌ی اروپای جنوبی قرار دارند، استفاده کرده است. پروفسور تنویر می‌گوید: «جت نسبی مانند تیری که از درون یک سیب به بیرون پرتاب می‌شود، از ستاره خارج می‌شود. چیزی که ما برای اولین بار دیدیم، بقایای حاصل از انفجار تیر در سیب بود.»

سرعت‌هایی در حد 115،000 کیلومتر بر ساعت برای انبساط ابرنواختر اندازه‌گیری شده است. تفاوت ترکیبات شیمیایی بین انبساط اولیه‌ی ابرنواختر در مقایسه با پرتابه‌های بعدی که غنی از آهن هستند، مشاهده شده است. گروه محققین به این نتیجه‌‌گیری رسیده است که فقط چند ساعت پس از شروع فرآیند، پرتاب پیله‌ی داغ به بیرون رخ داده است.

مدل‌های ایجاد ابرنواخترهای کنونی برای پیش‌بینی میزان بسیار زیاد و پُرسرعت مواد خروجی ناکافی به نظر می‌رسند. این گروه محققین مدل جدیدی برای ایجاد ابرنواخترها پیشنهاد داده‌اند که با واقعیت‌های مشاهده شده، همخوانی مناسبی دارد. ابرنواختر SN2017iuk پنجره‌ای جدید به مراحل اولیه‌ی تشکیل این نوع ابرنواخترها باز کرده است و مشاهده‌ی ساختارهای پیله‌‌مانند را ممکن کرده است.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : مجله علمی ایلیاد

]]>
به بهانه میلیونی شدن بازدیدها ... 2018-10-28T17:22:16+01:00 2018-10-28T17:22:16+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/893 گیتی با سپاس و درود فراواناز بدو راه اندازی " وب سایت سال نوری " تا کنون بالغ بر 640  مطلب گوناگون و مفید از سرتاسر دنیای علم نجوم برای شما عزیزان در این پایگاه گردآوری شده بطوریکه همیشه سعی بر آن بوده تا به همگی جنبه های مطالب نجومی پرداخته شود و هر موضوع علمی در این رابطه را تحت پوشش خبری و اطلاع رسانی خود قرار دهد تا هر چه بیشتر در زمینه شناساندن این علم بزرگ به همگان کوشا باشیم. امروز پس از سالها تلاش در زمینه انتشار و گردآوری بهترین مطالب نج با سپاس و درود فراوان

از بدو راه اندازی " وب سایت سال نوری " تا کنون بالغ بر 640  مطلب گوناگون و مفید از سرتاسر دنیای علم نجوم برای شما عزیزان در این پایگاه گردآوری شده بطوریکه همیشه سعی بر آن بوده تا به همگی جنبه های مطالب نجومی پرداخته شود و هر موضوع علمی در این رابطه را تحت پوشش خبری و اطلاع رسانی خود قرار دهد تا هر چه بیشتر در زمینه شناساندن این علم بزرگ به همگان کوشا باشیم. امروز پس از سالها تلاش در زمینه انتشار و گردآوری بهترین مطالب نجومی مفتخر هستیم که  گام در مسیری نهاده ایم که سبب رشد و توسعه آگاهی در زمینه  علم نجوم در بین علاقمندان به این پایگاه  شده ایم و هر روز بیش از پیش و با اراده ای مستحکم تر از گذشته در راستای پیشبرد  اهدافمان ، حرکتی رو به جلو داشته ایم. زندگی چیزی جز حركت نیست و می بایست حركتی انجام داد ولو اینكه حركت آهسته باشد ، ولی با استمرار آن امید رسیدن به مقصد افزایش و تضمین می گردد. امیدواریم برآیند تلاش در بسترعلم و دانش را که دستاورد کوشش شبانه روزی صدها و بلکه هزاران دانشمند این علم هست را به درستی به شما عزیزان انعکاس داده باشیم. هر چند اطلاعـات و دانش ما بسیـار اندك است ولی ‌با انتشـار آنهـا قبل از هـر چیز ظرفیت خود را بـرای ارتقاء علمی افـزایش می دهیم و در عمل ، اعتقاد خود را در به اشتراك گذاشتن دانش نشان خواهیم داد.         

همیشه سعی بر آن بوده تا تمامی مطالب ، به همراه  تصویر انتشار یابد تا بیشترین تاثیرگذاری را در مخاطب داشته باشد ضمن اینکه در انتهای همه مطالب منبع اصلی مطلب ، ذکر شده تا بازدیدکننده گرامی بتواند در صورت لزوم با مراجعه به آنها اطلاعات بیشتری را کسب نماید. 

جا دارد از همراهی شما عزیزان در این سالها تشکر و قدردانی ویژه و فراوان داشته باشیم که اگر نمی بود این وب سایت هیچگاه به این نقطه نمی رسید و از حرکت باز می ماند.      

یا حق  ...

]]>
هابل عدسی گرانشی قوی‌ای را کشف کرد! 2018-10-27T11:56:42+01:00 2018-10-27T11:56:42+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/890 گیتی تصویر جدید خیره‌کننده‌ای از تلسکوپ فضایی هابل، تاثیرات لنزینگ گرانشی ناشی از جرم «SDSS J0952+3434» که گروه بسیار عظیمی از کهکشان‌هایی که در فاصله‌ی تقریبی ۴ میلیارد سال نوری در صورت فلکی شیر کوچک قرار دارند، را نشان می‌دهد. خوشه‌های کهکشانی حاوی هزاران کهکشان با تمام انواع، سنین، شکل‌ها و اندازه‌ها هستند.به طور معمول جرم خوشه‌های کهکشانی تقریباً یک میلیون میلیارد برابر جرم خورشید است و بیش از میلیاردها سال طول می‌کشد تا گروه‌های کوچکی از کهکشان‌ها در کنار هم قرار گی تصویر جدید خیره‌کننده‌ای از تلسکوپ فضایی هابل، تاثیرات لنزینگ گرانشی ناشی از جرم «SDSS J0952+3434» که گروه بسیار عظیمی از کهکشان‌هایی که در فاصله‌ی تقریبی ۴ میلیارد سال نوری در صورت فلکی شیر کوچک قرار دارند، را نشان می‌دهد. خوشه‌های کهکشانی حاوی هزاران کهکشان با تمام انواع، سنین، شکل‌ها و اندازه‌ها هستند.








به طور معمول جرم خوشه‌های کهکشانی تقریباً یک میلیون میلیارد برابر جرم خورشید است و بیش از میلیاردها سال طول می‌کشد تا گروه‌های کوچکی از کهکشان‌ها در کنار هم قرار گیرند و خوشه‌ای کهکشانی تشکیل دهند. جرم زیاد خوشه‌ی کهکشانیِ SDSS J0952+3434 موجب ایجاد پدیده‌ی جالب عدسی گرانشیِ قوی شده است.

همان طور که ته شیشه‌های نوشابه نور را می‌شکند، گرانش این خوشه هم نورِ آمده از پشت را به همین طریق می‌شکند و خم می‌کند. اثرات این عدسی گرانشی را می‌توان به وضوح به صورت قوسی از نور در قسمت پایینیِ این تصویر جدید هابل، مشاهده کرد.

ستاره‌شناسان هابل گفتند: «در این تصویر از SDSS J0952+3434 ، دقیقاً زیر مرکز آن، تشکیل کهکشان‌هایی شبیه به چهره‌ای خندان است. دو لکه‌ی زردرنگ روی قوس بزرگی از نور آویزان هستند. کهکشان پایین‌تری که قوس را شکل می‌دهد، دارای شکل مشخصی از کهکشان است که به بحاظ عدسی گرانشی خم شده است و نور کهکشان دوردست از نزدیکی جرم بزرگی در مسیر ما عبور کرده و باعث شده که از مسیر خود منحرف شود. شکل واقعی کهکشان تغییری نکرده، ولی تصویری که ما از آن می‌بینیم بی‌نظم و کمانی شکل شده است.»

--------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : مجله علمی ایلیاد

]]>
پایان افسانه کاسینی 2017-09-15T17:57:11+01:00 2017-09-15T17:57:11+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/887 گیتی فضاپیمای کاسینی ناسا پس از 20 سال فعالیت، دقایقی شیرجه نهایی به سمت زحل را انجام داد و در جو زحل ذوب شد. این کاوشگر روز دوشنبه گذشته از مسیر حرکت خود در مدار زحل منحرف شد تا شیرجه نهایی به سوی این سیاره را که باعث نابودی‌اش میشد شروع کند.رسیدن آخرین سیگنال کاسینی به زمین بیش از یک ساعت به طول انجامید و آخرین ارتباط دانشمندان با این کاوشگر 45 ثانیه طول کشید.این فضاپیما به طور عمدی با سرعت بالا در ساعت 6:30 دقیقه  صبح به وقت آمریکا وارد بخش ب فضاپیمای کاسینی ناسا پس از 20 سال فعالیت، دقایقی شیرجه نهایی به سمت زحل را انجام داد و در جو زحل ذوب شد.

 این کاوشگر روز دوشنبه گذشته از مسیر حرکت خود در مدار زحل منحرف شد تا شیرجه نهایی به سوی این سیاره را که باعث نابودی‌اش میشد شروع کند.

رسیدن آخرین سیگنال کاسینی به زمین بیش از یک ساعت به طول انجامید و آخرین ارتباط دانشمندان با این کاوشگر 45 ثانیه طول کشید.









این فضاپیما به طور عمدی با سرعت بالا در ساعت 6:30 دقیقه  صبح به وقت آمریکا وارد بخش بالایی جو سیاره شد. باتوجه به مدت زمان مورد نیاز برای رسیدن سیگنال از آن به زمین، آخرین اطلاعات مربوط به کاسینی حدود یک ساعت و نیم بعد به ایستگاه Deep Space Network در استرالیا رسید.

این کاوشگر روز دوشنبه از 120 هزار کیلومتری تایتان، قمر زحل، رد شد که باعث تغییر مسیر آن به اندازه‌ای شد که آن را در مسیر برخورد با این سیاره قرار داد.

اجزای تشکیل دهنده کاسینی دقایقی پیش بر اثر برخورد با اتمسفر زحل، ذوب و کاوشگر در میان گازهای سیاره تجزیه شد.

کاسینی در طول 13 سالی که در مدار زحل بود از قوه جاذبه تایتان، دومین قمر بزرگ منظومه شمسی، برای اصلاح مسیر و قرار گرفتن در موقعیت‌های تازه برای مطالعه سیاره زحل و حلقه‌های شگفت انگیزش استفاده کرد.

این شیوه باعث شد کاسینی انرژی زیادی ذخیره کند چون در غیر این صورت برای تغییری عمده در جهت حرکت باید موتورهایش را روشن می‌کرد و مقداری از سوختش را از دست می‌داد. اما دیگر سوختش تمام شده بود و ماموریتش باید پایان می‌یافت.

این موتورها که نیروی محرکه را فراهم می‌کردند تقریبا از کار افتاده بودند و "ناسا" مصمم بود که اجازه ندهد فضاپیما سرگردان دور زحل بچرخد و می‌خواست آن را به درستی منهدم و نابود کند.

"ناسا" آخرین پرواز کاسینی از کنار تایتان در روز دوشنبه را "بوسه خداحافظی" نامید.

"ارل میز"، مدیر پروژه کاسینی در "جی پی ال ناسا" در "پاسادینای کالیفرنیا"، گفت که کاوشگر در یک دهه اخیر تقریبا هر ماه یک بار از کنار تایتان گذشته بود.

مطالعه این قمر به قطر 5150  کیلومتر یکی از موفقیت‌های برجسته ماموریت کاسینی بود.

کاسینی در اوایل دوره ماموریتش در سال 2005 یک روبات کوچک به نام "هویگنز" (Huygens) را بر سطح تایتان نشاند که تصاویر فوق‌العاده‌ای از سطح سنگلاخی آن که در اثر جاری شدن متان مایع صاف شده است، مخابره کرد.

لازم به ذکر است که در سه ساعت آخر ماموریت پیش از برخورد، کلیه داده‌های جمع آوری شده با دور زدن حافظه دایمی کاوشگر مستقیما به زمین مخابره شد.

روز پنج شنبه کاسینی آخرین تصویر از زحل را گرفت و تمام اطلاعات ثبت شده در رکورد خود را به زمین ارسال کرد.

"کرت نیبور"، دانشمند برنامه کاسینی در مقر "ناسا" در واشنگتن، گفته بود: ماموریت کاسینی چیزهای خیلی زیادی به ما آموخت و برای من شخصا آرامش بخش است که می‌دانم کاوشگر تا آخرین ثانیه‌ها بر اطلاعات ما از زحل خواهد افزود.

ماموریت 3.26  میلیارد دلاری "کاسینی-هویگنز" یک ماموریت مشترک میان "ناسا"، "آژانس فضایی اروپا" و "آژانس فضایی ایتالیا" بود.

-------------------------------------------------------------

مطالب مرتبط با این عنوان : 
پایان آتشین فضاپیمای کاسینی

کاوشگر کاسینی برآسمان کیوان بوسه مرگ می زند .

منبع : ISNA



]]>
پایان آتشین فضاپیمای کاسینی 2017-09-14T06:15:25+01:00 2017-09-14T06:15:25+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/884 گیتی فضاپیمای کاسینی پس از سال‌ها کاوش در سیاره زحل، عاقبت روز جمعه به جایگاه ابدی خود خواهد رفت.به گزارش کلیک، محققین برای تقریبا سه دهه مشغول کار برای طراحی، ساخت، پرتاب، و اداره ی یک ماموریت بی سابقه برای اکتشاف در زحل بوده اند.فضاپیمای طلایی سوخت هسته ای با نام کاسینی ـ هویگنس(یا به طور مخفف کاسینی) در اکتبر 1997پرتاب شد، در جولای 2004 در مدار غول گازی افتاد، و از آن زمان مشغول ارسال اسنادی در مورد این سیاره و تنوع گیج کننده‌ی قمرهای آن بوده است.اما هر چیز خوب، پایانی دارد. و فضاپیمای کاسینی پس از سال‌ها کاوش در سیاره زحل، عاقبت روز جمعه به جایگاه ابدی خود خواهد رفت.






به گزارش کلیک، محققین برای تقریبا سه دهه مشغول کار برای طراحی، ساخت، پرتاب، و اداره ی یک ماموریت بی سابقه برای اکتشاف در زحل بوده اند.

فضاپیمای طلایی سوخت هسته ای با نام کاسینی ـ هویگنس(یا به طور مخفف کاسینی) در اکتبر 1997پرتاب شد، در جولای 2004 در مدار غول گازی افتاد، و از آن زمان مشغول ارسال اسنادی در مورد این سیاره و تنوع گیج کننده‌ی قمرهای آن بوده است.

اما هر چیز خوب، پایانی دارد. و برای ناسا کاوشگر 3/26 میلیون دلاری، این روز جمعه، 15سپتامبر سال 2017 است. طی یک کنفرانس مطبوعاتی توسط آژانس فضایی آمریکا در ۴ آوریل، محققین توضیح دادند چرا فضاپیمای عزیز خود را با چیزی که آن را “پایان باشکوه” می نامند، از بین خواهند برد.

این مانور از سوخت ذخیره‌ی کاسینی استفاده می‌کند تا آن را در مسیر برخورد با زحل قرار دهد.

Earl Maize ، مهندس آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا  که ماموریت کاسینی را مدیریت می‌کند، گفت: «اکتشافات کاسینی علت مرگ آن است.»

Maize به یک دریای آب شور گرم اشاره کرد که کاسینی آن را پنهان در زیر پوسته ی یخ زده انسلادوس کشف کرده است. انسلادوس قمر بزرگ زحل است که به فضا آب پرتاب می‌کند.

کاوشگر ناسا در اکتبر 2015 ، از میان این جت های پرده مانند بخار و یخ عبور کرده، مواد آن را آزمود و غیر مستقیم ترکیبات این اقیانوس زیر زمینی کشف کرد.

وی در ادامه افزود: «کاسینی باید امنیت را کنار بگذارد. و از آنجا که می خواهیم در زحل بمانیم، تنها گزینه تخریب آن به شیوه ای کنترل شده است.»

بااین‌حال Maize و همکارانی از 19 کشور، اجازه نخواهند داد کاوشگرشان بدون نبرد بمیرد. آن‌ها در نظر دارند آخرین ذرات داده را نیز از این کاوشگر بگیرند، تا زمانی که کاسینی تبدیل به یک ستاره دنباله‌دار رادیواکتیو بالای طوفان‌های زحل شود.

خروجی در کار نیست

مدت‌ها پیش از آنکه کاسینی در سال 2004 در مدار زحل قرار گیرد، مدیران ماموریت با دقت جزییات مدار آن را در دست داشتند تا بیشترین گردش در مدار غول گازی، قمرها و حلقه های یخی آن داشته باشند.

هدف آن‌ها: داشتن شانس بسیار برای ضبط تصاویر بی‌سابقه‌ی جدید، داده های گرانشی، و مطالعات مغناطیسی بدون ایجاد خطر برای فضاپیما و سوخت محدود آن بود.

اما پس از 18 سال عملیات در فاصله ای حدود یک میلیارد مایلی زمین(1/45 میلیارد کیلومتری)، مخزن کاسینی رو به اتمام است. ناسا می‌توانست کاسینی را به سمت سیاره‌ای دیگر مثلا اورانوس یا نپتون هدایت کند. اما در سال 2010 مدیران ماموریت  تصمیم گرفتند آن را اطراف زحل نگه دارند، و دلیلش این بود که می‌توانند در این ماموریت اطلاعات علمی بیشتری کسب کنند.

بااین‌حال این فضاپیما محکوم به مرگ است. مرگ کاسینی  رسما در 22 آوریل 2017 آغاز می شود. در این زمان برای آخرین بار بر فراز تایتان پرواز خواهد کرد.

جاذبه‌ی تایتان، کاسینی را به سمت زحل، بالای جو این سیاره هل می‌دهد. زمانی که کاسینی شروع به سقوط می‌کند، از آخرین ذرات سوخت خود برای مبارزه علیه اتمسفر و حفظ آنت خود به سمت زمین استفاده خواهد کرد.

طی این زمان ترکیبات اتمسفر زحل را خواهد چشید و آن را به زمین ارسال خواهد کرد. اما این اندازه‌گیری‌ها چندان طولانی نخواهند بود. درنهایت کاسینی در هم می‌شکند، ذوب‌شده و تبدیل به بخشی از سیاره زحل خواهد شد.

-------------------------------------------------------------

مطالب مرتبط با این عنوان :

کاوشگر کاسینی برآسمان کیوان بوسه مرگ می زند .

پایان افسانه کاسینی

منبع : www.click.ir

]]>
کاوشگر کاسینی برآسمان کیوان بوسه مرگ می زند . 2017-09-14T04:40:09+01:00 2017-09-14T04:40:09+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/882 گیتی کاوشگر فضایی کاسینی روز جمعه، پانزدهم سپتامبر با ورود به جو سیاره کیوان (زحل) به پایان ماموریت بیست ساله خود می رسد.این فضا پیما که با همکاری ناسا و آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیاست برای تحقیق پیرامون سیاره کیوان به آسمان پرتاب شده است پس از طی هشت میلیارد کیلومتر در مدار این سیاره بزرگ از کیوان و قمرهایش در آخرین ماموریت خود با فرودی مرگبار و تا زمان اشتعال و محو شدنش در اتمسفر این سیاره عکس و اطلاعات به زمین کاوشگر فضایی کاسینی روز جمعه، پانزدهم سپتامبر با ورود به جو سیاره کیوان (زحل) به پایان ماموریت بیست ساله خود می رسد.







این فضا پیما که با همکاری ناسا و آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیاست برای تحقیق پیرامون سیاره کیوان به آسمان پرتاب شده است پس از طی هشت میلیارد کیلومتر در مدار این سیاره بزرگ از کیوان و قمرهایش در آخرین ماموریت خود با فرودی مرگبار و تا زمان اشتعال و محو شدنش در اتمسفر این سیاره عکس و اطلاعات به زمین ارسال خواهد کرد.







نابودی این فضا پیما روز جمعه پانزدهم سپتامبر ساعت یازده و پنجاه و پنج دقیقه به وقت گرینویچ رخ می دهد و این اتفاق نادر به صورت زنده پخش خواهد شد.

در این پروژه عظیم تحقیقاتی که حدود پنج میلیارد دلار هزینه داشت 27 کشور شرکت داشتند و جمع زیادی از پژوهشگران با استفاده از اطلاعاتی که کاوشگر کاسینی به زمین ارسال کرد به دانش و تجربه های خود افزودند. برای این عده پایان عمر این کاوشگر پایان غم انگیزی است. اگرچه به اعتقاد آنان اطلاعات جمع آوری شده آنچنان زیاد است که هنوز می تواند برای چندین سال منبع پژوهش های آینده باشد.

فکر انجام تحقیقات جدی در مورد سیاره کیوان از سال 1980 در فرانسه شروع شد و چند سال بعد سازمان فضایی آمریکا، ناسا، و آژانس فضایی اروپا به آن پیوستند و پرتاب فضاپیمای کاسینی -هویگنس در سال 1997 به این اندیشه واقعیت بخشید.






نام کاوشگر کاسینی -هویگنس از دو ستاره شناس قرن هفدهم گرفته شده که برای نخستین بار به سیاره کیوان و حلقه ها و قمرهای آن توجه عملی و ویژه کردند.

کاسینی-هویگنس شامل مدار گرد «کاسینی» و فرودگر «هویگنس» است. هفت سال پس از پرتاب به فضا، هویگنس در سال 2004  میلادی از کاسینی جدا شد و چند هفته بعد روی«تیتان» بزرگترین قمر کیوان فرود آمد.

اطلاعات ارسال شده توسط کاسینی ناشناخته های کیوان را به زمینی ها شناساند و آنچنان جذاب بود که ماموریتش دو بار در سالهای 2008 و 2010 میلادی برای هفت سال تمدید شد اما از آنجا که این کاوشگر بیش از نیمی از سوخت خود را ازدست داده است ناسا از بیم آن که کنترلش از دست برود و روی سیاره ای سقوط کند، آن را عامدانه به سمت آتمسفر کیوان و نابودی هدایت می کند.

-------------------------------------------------------------

مطالب مرتبط با این عنوان : 
پایان آتشین فضاپیمای کاسینی

پایان افسانه کاسینی

منبع : www.padenanet

]]>
فرصت "ابَر ماه " امشب را از دست ندهید. 2016-11-14T05:36:38+01:00 2016-11-14T05:36:38+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/877 گیتی اگر می خواهید از این پدیده نادر طبیعی عکاسی کنید غروب امشب تنها 30 دقیقه وقت دارید که لنزهای دوربین خود را رو به آسمان تنظیم کرده و عکس بگیرید. عصر ایران - اگر می خواهید قمر " ماه " را در نزدیک ترین و روشن ترین حالت خود به زمین ببینید فرصت امشب (دوشنبه 24 آبان 1395) را از دست ندهید.با وجودی که هوای تهران و چند شهر بزرگ کشور در روهای گذشته در شرایط بسیار آلوده ای قرار دارد و پیش بینی ها حاکی از تداوم وضعیت تا اواخر این هفته است، اما دیدن پدیده "ابر ماه " در نورانی ترین حالت 7 دهه گذشته خود
اگر می خواهید از این پدیده نادر طبیعی عکاسی کنید غروب امشب تنها 30 دقیقه وقت دارید که لنزهای دوربین خود را رو به آسمان تنظیم کرده و عکس بگیرید. عصر ایران - اگر می خواهید قمر " ماه " را در نزدیک ترین و روشن ترین حالت خود به زمین ببینید فرصت امشب (دوشنبه 24 آبان 1395) را از دست ندهید.

با وجودی که هوای تهران و چند شهر بزرگ کشور در روهای گذشته در شرایط بسیار آلوده ای قرار دارد و پیش بینی ها حاکی از تداوم وضعیت تا اواخر این هفته است، اما دیدن پدیده "ابر ماه " در نورانی ترین حالت 7 دهه گذشته خود مساله ای نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت. 

فرصت
 پدیده "ابر ماه " امشب اتفاق خواهد افتاد. این پدیده نادر زمانی است که ماه در حالت بدر (قرص کامل) در نزدیک ترین فاصله و نورانی ترین حالت خود نسبت به زمین قرار می گیرد.

بر اساس اعلام سازمان ناسا "ماه" دوشنبه شب (14 نوامبر 2016) در نزدیک ترین فاصله خود به زمین قرار خواهد داشت. اگر امشب را از دست دادید باید بدانید که طبق اعلام سازمان ناسا فرصت بعدی شما برای دیدن "ابر ماه " در 25 نوامبر 2034 (18 سال دیگر) خواهد بود.

با وجودی که قمر ماه به طور متوسط هر 412 روز یکبار در وضعیت نزدیک ترین حالت خود به زمین قرار می گیرد اما همین فواصل نزدیک نیز هر چند سال یکبار یک وضعیت نزدیک تر و درخشان تری دارد که امشب قرار است شاهد آن باشیم.

از جمله "ابرماه" امروز بزرگ ترین ابر ماه در طی 70 سال اخیر است. از سال 1948 بدین سو ابرماه امشب درخشان ترین ابرماه خواهد بود.

ماه از غروب امروز – از ساعت 17:15 به وقت تهران – در آسمان ایران از شمال شرق طلوع کرده و برای عکاسان آماتور و حرفه ای این امکان را فراهم خواهد کرد تا ظرف مدت زمانی حدود 30 دقیقه ای – از طلوع تا برافروخته شدن کامل- لنزهای دوربین خود را تنظیم کرده و از تقارن ماه با اجسام و مناظر شهری عکس بگیرند.

هوای آلوده امشب تهران و شهرهای بزرگ دیگر کشور احتمالا تاثیر چندانی در " کیفیت رویت " درخشان ترین و نزدیک ترین وضعیت ماه در دهه های گذشته و دو دهه آینده نخواهد داشت.
]]>
بزرگترین خورشید گرفتگی در آمریکا رخ می‌دهد. 2016-08-21T15:23:20+01:00 2016-08-21T15:23:20+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/876 گیتی محققان اعلام کردند که در سال آینده سایه ماه 14 ایالت آمریکا را خواهد پوشاند.در سال آینده خورشید گرفتگی رخ خواهد داد که با تمام گرفتگی‌هایی که تاکنون اتفاق افتاده است متفاوت خواهد بود.به طور معمول دو پدیده خسوف و کسوف در زمان وقوع تنها از مکان‌های خاصی قابل مشاهده هستند اما در  21 اوت سال 2017  یک خورشید گرفتگی کلی و کامل  از 14 ایالت در شمال آمریکا قابل مشاهده خواهد بود .اولین باری که آمریکایی‌ها موفق به دیدن این پدیده شدند سال 1979 بود.بعد از اولین خورشید گرفتگی که بیش از 4 محققان اعلام کردند که در سال آینده سایه ماه 14 ایالت آمریکا را خواهد پوشاند.

در سال آینده خورشید گرفتگی رخ خواهد داد که با تمام گرفتگی‌هایی که تاکنون اتفاق افتاده است متفاوت خواهد بود.

به طور معمول دو پدیده خسوف و کسوف در زمان وقوع تنها از مکان‌های خاصی قابل مشاهده هستند اما در  21 اوت سال 2017  یک خورشید گرفتگی کلی و کامل  از 14 ایالت در شمال آمریکا قابل مشاهده خواهد بود .

اولین باری که آمریکایی‌ها موفق به دیدن این پدیده شدند سال 1979 بود.

بعد از اولین خورشید گرفتگی که بیش از 48 ایالت آمریکا را در سال 1918 فرا گرفت، این رویداد بزرگترین خورشید گرفتگی آمریکا نام گرفته است.

لازم به ذکر است که این پدیده زیاد به طول نمی‌انجامد و تنها درحدود 2 دقیقه و 40 ثانیه خواهد بود.

-----------------------------------------------------------------------------------------

منبع : ISNA

]]>
ناسا دومین ماهِ زمین را کشف کرد! 2016-06-19T17:43:48+01:00 2016-06-19T17:43:48+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/874 گیتی شاید اگر سیاره‌های دیگر منظومه‌ی ما قابل سکونت بودند و موجوداتی روی آن‌ها زندگی می‌کردند، زمین ما را به خاطر این که فقط یک ماه دارد حسابی مسخره می‌کردند. اما آن روزها تمام شد! کارشناسان NASA کشف کرده‌اند که ما هم دوتا ماه داریم! البته یکی از آن‌ها بسیار کوچک‌تر است و مدارش هم آن‌قدرها منظم نیست؛ اما حداقل یک قرن است که دور زمین می‌چرخد و احتمالا چندقرن دیگری هم مهمان مدار ماست.ناسا دومین ماهِ زمین را کشف کرد!این ماه جدید در حقیقت یک سیارک است که در مدار گرانشی زمین گیر افتاده و حالا در مداری ن شاید اگر سیاره‌های دیگر منظومه‌ی ما قابل سکونت بودند و موجوداتی روی آن‌ها زندگی می‌کردند، زمین ما را به خاطر این که فقط یک ماه دارد حسابی مسخره می‌کردند. اما آن روزها تمام شد! کارشناسان NASA کشف کرده‌اند که ما هم دوتا ماه داریم! البته یکی از آن‌ها بسیار کوچک‌تر است و مدارش هم آن‌قدرها منظم نیست؛ اما حداقل یک قرن است که دور زمین می‌چرخد و احتمالا چندقرن دیگری هم مهمان مدار ماست.

ناسا دومین ماهِ زمین را کشف کرد!

H03 سیارک جدید

این ماه جدید در حقیقت یک سیارک است که در مدار گرانشی زمین گیر افتاده و حالا در مداری نامنظم به دور زمین، و همراه با زمین به دور خورشید گردش می‌کند. نام این سیارک ۲۰۱۶ H03 است و شکلی تخم‌مرغی دارد. ابعاد این ماه کوچک هم ۳۷ متر در ۹۱ متر است. فاصله‌ی این ماه جدید از زمین، به دلیل نامنظم‌بودن مدارش، کم و زیاد می‌شود، اما از ۱۴ میلیون کیلومتر نزدیک‌تر و از ۴۰ میلیون کیلومتر هم دورتر نمی‌شود. این یعنی ۳۸ تا ۱۰۰ برابر ماه اصلی‌مان.

طول یک دور گردش این سیارک به دور خورشید هم کمی طولانی‌تر از یک دور گردش ما به دور زمین است و ۹۳/۳۶۵ روز طول می‌کشد. دلیل این امر هم انحراف هشت درجه‌ای زاویه‌ی آن نسبت به خورشید است که باعث می‌شود گاهی تندتر از ما و گاهی آهسته‌تر از ما دور خورشید بچرخد. ستاره‌شناسان NASA بیست‌وهفتم آوریل همین امسال H03 را کشف کردند.

-----------------------------------------------------------------------------------------

منبع : barsam.ir

]]>
ائتلاف هاوکینگ،‌ زاکربرگ و میلیونر روسی برای سفر به سوی ستاره‌ها 2016-05-17T12:54:28+01:00 2016-05-17T12:54:28+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/871 گیتی تصور کنید صدها فضاپیما به اندازه پروانه از طریق پرتوهای نوری با سرعتی زیاد به سمت ستاره‌هایی در فاصله ۴.۳۷ سال نوری سفر کنند، فاصله‌ای بسیار دورتر از آنچه فضاپیماهای انسانی تاکنون موفق به دستیابی به آن شده‌اند؛ این رویایی است که استفان هاوکینگ و مارک‌زاکربرگ این روزها در سر می‌پرورانند.براساس گزارش CNN، چنین پروژه‌ای بلند‌پروازانه‌ترین پروژه اكتشافات فضایی در طول تاریخ خواهد‌بود كه ممكن است در دوران حیات ما عملی نشود. اما اگر افرادی بتوانند عملی شدن چنین ماموریتی را تضمین كنند بدون ش تصور کنید صدها فضاپیما به اندازه پروانه از طریق پرتوهای نوری با سرعتی زیاد به سمت ستاره‌هایی در فاصله ۴.۳۷ سال نوری سفر کنند، فاصله‌ای بسیار دورتر از آنچه فضاپیماهای انسانی تاکنون موفق به دستیابی به آن شده‌اند؛ این رویایی است که استفان هاوکینگ و مارک‌زاکربرگ این روزها در سر می‌پرورانند.

براساس گزارش CNN، چنین پروژه‌ای بلند‌پروازانه‌ترین پروژه اكتشافات فضایی در طول تاریخ خواهد‌بود كه ممكن است در دوران حیات ما عملی نشود. اما اگر افرادی بتوانند عملی شدن چنین ماموریتی را تضمین كنند بدون شك این افراد استفان هاوكینگ و مارك‌زاكربرگ خواهند بود.

گروهی از درخشان‌ترین مغزهای متفكر جهان كه هاوكینگ و زاكربرگ نیز در میان آنها حضور دارند، درحال آغاز پروژه‌ای 100 میلیون دلاری برای فرستادن ریزفضاپیماهایی به سوی سیستم ستاره‌ای آلفا-قنطورس هستند.










تامین هزینه‌های این پروژه بلند‌پروازانه به عهده میلیاردر روسی یوری میلنر است. هاوكینگ در كنفرانس خبری با حضور میلنر گفت امروز ما به قدم بزرگ بعدی به سوی كهكشان‌ها متعهد می‌شویم،‌زیرا ما انسانیم و طبیعت ما حكم می‌كند كه پرواز كنیم.

هیات مدیره این پروژه فضایی كه Breakthrough Starshot نام دارد از هاوكینگ،‌میلنر و زاكربرگ تشكیل شده‌است و در تلاش است تا جریان نبوغ موجود در سیلیكون‌ولی را به سوی سفرهای فضایی هدایت كند. هدایت این پروژه به عهده پیت وردن مدیر سابق مركز ایمز ناسا است و گروهی برترین دانشمندان و مهندسان به عنوان مشاوران این پروژه فعالیت خواهند‌داشت.

برنامه از این قرار است: صدها نمونه از فضاپیماهایی كوچك كه وزن هریك تنها چند گرم است و حامل دوربین‌ها، موتورهای پیشران نوری، منبع نیرو و تجهیزات مسیریابی و ارتباطاتی مجهز است، ساخته شوند،‌توسط راكتی به فضا فرستاده شوند و در آنجا رها شوند تا در نهایت این فضاپیماها باله‌های كوچك خود را باز كرده و سفر خود را آغاز كنند.

پرتوهای قدرتمند لیزری مسئولیت ادامه سفر را به عهده دارند و این نانوفضاپیماها را با سرعتی بیش از 160 میلیون كیلومتر بر ساعت به سمت سیستم ستاره‌ای آلفا قنطورس خواهند راند،‌این یعنی 20 درصد از سرعت نور و بسیار سریعتر از سرعت فضاپیماهای امروزی.

براساس تخمین‌های مدیران این پروژه، سریع‌ترین فضاپیماهای امروزی برای رسیدن به این سیستم ستاره‌ای باید 30 هزار سال در سفر باشند. اما قرار است نانوفضاپیماهای جدید با سرعتی 1000 برابر بیشتر از فضاپیماهای امروزی پرواز كنند و با توجه به اینكه این سیستم ستاره‌ای در فاصله بیش از 40 تریلیارد كیلومتری از زمین واقع شده‌است،‌ فضاپیماها در عرض 20 سال به این سیستم خواهند‌رسید.

مدیران پروژه تایید می‌كنند كه چالش‌های مهندسی فراوانی در مسیر آنها قرار گرفته‌است و هنوز تا پرتاب این فضاپیماها سال‌ها زمان و میلیاردها دلار پول لازم است. از این رو از دانشمندان درخواست كرده‌اند تا با ارسال مطالعات عمومی خود به آنها یاری رسانند. برخی از دانشمندان به واسطه محدودیت‌های كنونی فناوری و دشواری تامین بودجه كافی برای پشتیبانی از این پروژه، نسبت به عملی بودن آن تردید دارند. میلنر هزینه كلی این پروژه را 10 میلیارد دلار تخمین زده‌است.

با این‌همه میلنر و همكارانش امیدوارند. به گفته وی داستان زندگی بشر خود جهشی بزرگ است. 55 سال پیش در چنین روزی یوری گاگارین به اولین انسانی تبدیل شد كه به فضا راه یافته‌است و امروز بشر خود را برای انجام جهش بزرگ بعدی، به سمت ستاره‌ها، آماده می‌كند.

-----------------------------------------------------------------------------------------

منبع : همشهری آنلاین

]]>
خلق سیاهچاله اثبات‌کننده نظریه هاوکینگ در آزمایشگاه 2016-04-26T12:58:17+01:00 2016-04-26T12:58:17+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/872 گیتی استفان هاوکینگ فیزیکدان نظری مشهور درحدود ۴۲ سال پیش این نظریه را مطرح کرد که تمامی موادی که با سیاهچاله‌ها تماس برقرار می‌کنند، توسط آن بلعیده نمی‌شوند و گاه ذرات ریز نور از دل سیاهچاله‌ها بیرون رانده می‌شوند.براساس گزارش تلگراف، فوتون‌ها به اعتقاد هاوكینگ حین فرار از دل سیاهچاله كمی انرژی می‌ربایند و این كاهش تدریجی جرم در گذر زمان به این معنی است كه سیاهچاله‌ها به تدریج تجزیه شده و نابود می‌شود.براساس این نظریه كه به تابش هاوكینگ شهرت دارد، ذرات نوری متواری می‌توانند به
استفان هاوکینگ فیزیکدان نظری مشهور درحدود ۴۲ سال پیش این نظریه را مطرح کرد که تمامی موادی که با سیاهچاله‌ها تماس برقرار می‌کنند، توسط آن بلعیده نمی‌شوند و گاه ذرات ریز نور از دل سیاهچاله‌ها بیرون رانده می‌شوند.

براساس گزارش تلگراف، فوتون‌ها به اعتقاد هاوكینگ حین فرار از دل سیاهچاله كمی انرژی می‌ربایند و این كاهش تدریجی جرم در گذر زمان به این معنی است كه سیاهچاله‌ها به تدریج تجزیه شده و نابود می‌شود.

براساس این نظریه كه به تابش هاوكینگ شهرت دارد، ذرات نوری متواری می‌توانند به یكی از بزرگترین معماهای شناخته شده در جهان معنی ببخشند، اما با گذشت بیش از چهار دهه، هنوز كسی نتوانسته این رویداد را به اثبات برساند و نظریه هاوكینگ نیز به ندریج به قلمرو فرضیات كشیده شد.

با این‌همه به نظر می‌آید شرایط درحال دگرگونی است، زیرا دو گروه مستقل از محققان اعلام كرده‌اند شواهدی برای تایید ادعای هاوكینگبه دست آورده‌اند. 

در سال 1974 هاوكینگ با جیكوب بكنستاین دانشجوی دانشگاه پرینستون برسر موضوع پایان‌نامه‌اش به بحث جدل پرداخت. بكنستاین در پایان‌نامه‌اش این موضوع را مطرح كرده‌بود كه انتروپی یا نابسامانی مرتبط با حجم،‌انرژی، فشار و دمای یك سیاهچاله با وسعت افق رویداد آن متناسب است.

این موضوع برطبق قوانین فیزیكی درك شده در آن دوران نادرست به نظر می‌آمد زیرا براساس قوانین آن دوره از جمله نظریه هاوكینگ، انتروپی و حجم یك سیاهچاله هرگز قابل كاهش نبود. هاوكینگ به بررسی این موضوع پرداخت و به سرعت به اشتباه خود پی برد. وی با انجام محاسبات خارق‌العاده از جمله بررسی نظریه كوانتوم پرداخت و دریافت ذراتی وجود دارند كه از سیاهچاله فرار می‌كنند و این یعنی سیاهچاله دیگر سیاه نبود.

هاوكینگ این موضوع را مطرح كرد كه جهان از ذرات مجازی مملو است كه در میان دو حالت وجود و نابودی در نوسانند و به محض تماس یكدیگر را نابود می‌كنند،‌مگر اینكه این تماس در سوی دیگر افق رویداد سیاهچاله رخ دهد. در اصل یك ذره توسط سیاهچاله بلعیده می‌شود و دیگری به سوی فضا تابیده می‌شود.

وجود تابش هاوكینگ به پرسش‌های فراوانی درباره عملكرد سیاهچاله‌ها پاسخ داده‌است، اما در عمل مشكلاتی را به وجود اورده‌است كه فیزیكدانان همچنان در تلاش برای رفع آنها هستند. اگرچه بكستاین به‌خاطر این نظریه خود دو جایزه معتبر علمی فیزیكی را دریافت كرده‌است، اما وی در سال 2015 از دنیا رفت و اكنون تنها هاوكینگ به جا مانده تا بتواند اثبات یكی از نظریه‌هایش را شاهد باشد.

جف استاینهار از دانشگاه تكنیون معتقد است راه‌حلی برای اثبات نظریه هاوكینگ یافته‌است. مشكلی كه برسر راه اثبات این نظریه وجود دارد،‌ناچیز بودن شدت تابش انرژی است كه ذرات حین فرار از سیاهچاله به همراه می‌برند. این مقدار انرژی به اندازه‌ای ناچیز است كه ردیابی آن از فاصله هزاران سال نوری تقریبا غیرممكن است.

اما استاینهار موفق به ایجاد سیاهچاله‌ای آزمایشگاهی با استفاده از صوت شده‌است و شاهد آن بوده كه ذرات انرژی را از این سیاهچاله می‌ربایند. به گفته وی در این آزمایش هلیوم تا دمای بالاتر از صفر مطلق سرد شد و پس از آن با سرعتی بالا به چرخش درآمد تا حصاری ایجاد كند كه امواج صوت قدرت عبور از میان آن را نداشته‌باشند.

وی مشاهده كرد كه در این وضعیت فونون‌ها، بسته‌های بسیار كوچك انرژی كه امواج صوتی را ایجاد می‌كنند،‌از میان این سیاهچاله صوتی به بیرون نشت می‌كنند،‌درست مانند آنچه در معادله هاوكینگ پیش‌بینی شده‌است.

از سویی دیگر دانشمندان در دانشگاه اوتاوا در تلاشند تا تابش هاوكینگ را ردیابی كنند و برای انجام آن تكنیكی جدید راتشریح كرده‌اند كه می‌توان با استفاده از آن زندگی یك سیاهچاله را در گذر زمان تعقیب كرد. یافته‌های این تكنیك جدید نیز نشان می‌دهد هر نوع ماده یا داده‌ای كه از افق رویداد سیاهچاله عبور می‌كند، ناپدید نمی‌شود اما به آرامی و طی آخرین مرحله نابودی سیاهچاله به بیرون نشت می‌كند.

دانشمندان برای انجام این آزمایش ابتدا باید حدس می‌زدند یك سیاهچاله چگونه با میدان تابش هاوكینگ كه آن را احاطه كرده،‌تعامل دارد. به گفته دانشمندان نتایج بررسی‌های آنها با بخش سیاهچاله‌های ثابت و غیرقابل تغییر نظریه هاوكینگ برابری می‌كند.

اگرچه نتایج هردو تحقیق باید به تایید برسند اما به نظر می‌آید دانشمندان یك قدم دیگر به اثبات یا رد نظریه تابش هاوكینگ نزدیك‌تر شده‌اند.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : همشهری آنلاین

]]>
هابل دومین سیاهچاله غول‌پیکر جهان هستی را کشف کرد . 2016-04-10T13:08:15+01:00 2016-04-10T13:08:15+01:00 tag:http://salenoori.mihanblog.com/post/873 گیتی دانشمندان با بهره‌گرفتن از تلسکوپ فضایی ناسا موفق به کشف سیاه‌چاله‌ای ۱۷ میلیارد برابر خورشید شده‌اند که در مرکز کهکشان بیضوی دور‌افتاده‌ای به نام NGC۱۶۰۰ قرار گرفته‌است.براساس گزارش نشنال جئوگرافیك،‌ تاكنون غول‌پیكرترین سیاهچاله‌ها، آنهایی كه جرمی بیش از 10 میلیارد برابر جرم خورشید دارند، تنها در مركز كهكشان‌های بسیار بزرگ در خوشه‌های كهكشانی عظیم كشف می‌شدند. از این رو كشف این سیاه چاله جدید در مرکز کهکشانی تنها شگفتی اخترشناسان را برانگیخته‌است.این سیاهچاله در ناحیه ای کیهان
دانشمندان با بهره‌گرفتن از تلسکوپ فضایی ناسا موفق به کشف سیاه‌چاله‌ای ۱۷ میلیارد برابر خورشید شده‌اند که در مرکز کهکشان بیضوی دور‌افتاده‌ای به نام NGC۱۶۰۰ قرار گرفته‌است.

براساس گزارش نشنال جئوگرافیك،‌ تاكنون غول‌پیكرترین سیاهچاله‌ها، آنهایی كه جرمی بیش از 10 میلیارد برابر جرم خورشید دارند، تنها در مركز كهكشان‌های بسیار بزرگ در خوشه‌های كهكشانی عظیم كشف می‌شدند. از این رو كشف این سیاه چاله جدید در مرکز کهکشانی تنها شگفتی اخترشناسان را برانگیخته‌است.

این سیاهچاله در ناحیه ای کیهانی شامل گروهی  ۲۰ تایی یا بیشتر از کهکشان‌ها قرار دارد كه NGC1600 یكی از آنها است. این گروه كوچك كهكشانی در صورت فلكی اریدانوس یا نهر در فاصله 200 میلیون سال نوری از زمین واقع شده‌است.

جرم این سیاهچاله ۱۷ میلیارد برابر بیشتر از خورشید است درحالی‌كه بزرگترین سیاهچاله‌ای که به‌امروز كشف شده‌است، ۲۱ میلیارد برابر جرمگین‌تر از خورشید بوده‌است، این به آن معنی است كه سیاهچاله جدید دومین سیاهچاله بزرگ در جهان هستی به شمار می‌رود.

به گفته اخترشناسان دانشگاه كالیفرنیا بركلی دلیل عظمت دور از انتظار این سیاهچاله می‌تواند این باشد كه در دوران‌های گذشته،‌ زمانی كه تعامل میان كهكشانی رواج بیشتری داشته‌است، این جرم با سیاهچاله‌ای دیگر تلفیق شده‌باشد. ابعاد این سیاهچاله 10 برابر بزرگتر از آنی است كه دانشمندان پیشتر تخمین زده‌بودند .

براساس رصد‌های پیشین هابل،  دانشمندان دریافته‌بودند كه میان جرم سیاهچاله‌ها و توده مركزی ستاره‌های كهكشان میزبان آن ارتباطی وجود دارد،‌هرچه تراكم مركزی بیشتر باشد، سیاهچاله بزرگتر می‌شود. اما كشف این سیاهچاله جدید یافته‌های پیشین دانشمندان براساس رصد‌های گذشته را نادرست جلوه می‌دهد و همین موضوع موجب حیرت اخترشناسان شده‌است.

------------------------------------------------------------------------------------------

منبع : همشهری آنلاین

]]>